...Przebieg II wojny północnej

Rosyjsko – szwedzkie zmagania wojenne w latach 1700 – 1721 (wojna północna) W ciągu XVII wieku Szwecja opanowała większość wybrzeży bałtyckich kosztem Rosji, Rzeszy Niemieckiej, Danii i Rzeczypospolitej. Gdy w 1697 roku władzę w Szwecji przejął piętnastoletni Karol XII, sąsiedzi licząc na niedoświadczenie i młodość króla, pragnęli odzyskać stracone ziemie. W 1698 roku, dzięki zabiegom dyplomatycznym elektora saskiego Augusta II Mocnego, powstał sojusz antyszwedzki, nazwany Ligą Północną. Przekształcono ją później w sojusz zaczepno - obronny, do którego w 1699 w Prieobrażeńku dołączyła się Rosja. Celem Ligii był rozbiór Szwecji. August II miał otrzymać Inflanty (jako dziedziczne królestwo Wettinów), Piotr I – Ingrię i Estonię, Chrystian V – Holsztyn i skański skrawek Sundu, a Brandenburgia – szwedzkie Pomorza ze Szczecinem. W tym czasie Rosja była uwikłana w wojnę z Turcją. Dopiero zawarcie traktatu pokojowego w sierpniu 1700 roku pozwoliło wywiązać się Piotrowi z zobowiązań sojuszu. Sojusznicy planowali wygrać wojnę w bardzo krótkim czasie, jednak nie wzięli pod uwagę zdolności osiemnastoletniego Karola XII. Fryderyk IV, syn Chrystiana V uderzył na Holsztyn w marcu 1700 roku i po wypędzeniu panującego tam władcy rozpoczął oblężenie twierdzy Tönningen. W tym samym czasie August II najechał na Inflanty, nie udało mu się jednak zdobyć Rygi. W tej sytuacji Karol XII postanowił po kolei wyeliminować przeciwników, co było najlepszym posunięciem. Nieoczekiwanie najechał na pozbawioną umocnień Kopenhagę. W tej sytuacji Duńczycy wycofali się z wojny zawierając pokój ze Szwecją w Travendal. Wojska rosyjskie ruszyły na Narwę. Zaniepokoiło to Sasów, którzy obawiali się odebrania im Inflant. Jednak ok. 40 tys. wojsko nie było dostatecznie przygotowane, zmę...