Metoda indywidualnego przypadku-opracowanie

Notatkę dodano: 01.08.2013,
Pobrań: 2,
Wyświetleń: 261
Podgląd dokumentu

METODA INDYWIDUALNEGO PRZYPADKU - jest sposobem badań polegającym na analizie

jednostkowych losów ludzkich, uwikłanych w określone sytuacje wychowawcze lub na analizie

konkretnych zjawisk natury wychowawczej poprzez pryzmat jednostkowych biografii ludzkich z

nastawieniem na opracowanie diagnozy przypadku lub zjawiska w celu podjęcia działań

terapeutycznych.

ETAPY METODY INDYWIDUALNEGO PRZYPADKU:

1.

Diagnoza przypadku – Pracownik musi dokonać dogłębnego wglądu w źródło problemu

jednostki, w tym także zbadać sytuację środowiskową jednostki

2.

Diagnoza środowiska – Po dogłębnym poznaniu jednostki i jej środowiska pracownik socjalny

przystępuję do planowania oddziaływań naprawczych

3.

Właściwe wyprowadzenie przypadku - Praca z osobą potrzebującą pomocy i wsparcia; jeśli

coś nie wychodzi plan pracy z osobą musi być zmodyfikowany

JAKIE KATEGORIE OSÓB MOGĄ BYĆ PROWADZONE TA METODĄ?

Gdy jednostka wyczerpała już swoje indywidualne siły i nie widzi metod przezwyciężenia

trudności;

Gdy osoba ze względu na swe ograniczenia umysłowe czy fizyczne nie jest w stanie sama

skorzystać z pomocy, poprosić o nią;

Gdy człowiek znajduje się w sytuacji długotrwałego stresu, co wpływa destrukcyjnie na jego

możliwości przezwyciężania życiowych problemów.

ZASADY OBOWIĄZUJĄCE W METODZIE INDYWIDUALNEGO PRZYPADKU:

1.

Zasada akceptacji. Polega ona na tym, iż pracownik socjalny powinien darzyć szacunkiem

swojego klienta, winien starać się go zrozumieć i dawać mu poczucie, iż jest akceptowany pomimo

swych wad.

2.

Zasada komunikacji. Jest ona niezmiernie ważna w kontakcie pracownika socjalnego ze swym

klientem. Nie można oczekiwać, że klient będzie miał te same poglądy co caseworker, należy jednak

dążyć do wspólnej komunikacji, dyskusji i otwartości na propozycje partnera w komunikacji.

3.

Zasada indywidualizacji. Polega na konieczności podejścia do problemu człowieka w sposób

indywidualny. Nie można bowiem uogólniać problemu i np. wszystkie depresje rozwiązywać w ten

sam sposób, bo często przyczyny są odmienne. Należy więc dostosować oddziaływania do cech i

możliwości jednostki.

4.

Zasada uczestnictwa. Należy dążyć do tego by klient zaangażował się w działania naprawcze

tyczące jego problemu. Sam musi chcieć zmierzyć i przezwyciężyć swój problem. W przypadku, gdy

takiej chęci nie będzie, wszelki oddziaływania pracownika socjalnego są nieskuteczne.

5.

Zasada zaufania i poszanowania prywatności. Klient powinien mieć świadomość, iż jego

problem nie zostanie ujawniony osobom trzecim, nie zaangażowanym w niesienie mu pomocy.

Pracownika obowiązuje więc obowiązek tajemnicy, problemy klienta nie mogą być przedmiotem

rozmowy poza miejscem pracy.

6.

Zasada samoświadomości. Pracownik socjalny musi umieć oddzielić problemy swych

podopiecznych od swego życia prywatnego. Nie może on się nimi ciągle zadręczać i wnosić ich w swe

życie prywatne. Pomimo zaangażowania w pomoc pracownik winien cechować się pewnym

dystansem wobec swojego klienta i jego problemów.